Lata 70. XX w. rozpoczęły się od wyprawy do Turcji zorganizowanej przez Wojciecha Jedlińskiego oraz jego wejścia na Szczyt Lenina w Pamirze. W pierwszych latach tej dekady prym wiedli wspinacze, którzy rozpoczęli swoje kariery pod koniec lat 50. tacy jak Dworak, Jedliński, Grochowski i Michalski. Zaliczali oni zarówno wejścia na najtrudniejsze drogi alpejskie i tatrzańskie, jak i brali udział w wyprawach w Himalaje, Pamir i inne góry najwyższe. Ok roku 1974 zaczęli do nich dołączać młodzi podówczas wspinacze, m.in. Krzysztof Pankiewicz, Ewa Panejko-Pankiewicz, Ewa Szcześniak, Krystyna Konopka i Aleksander Warm. W 1974 została zorganizowana wyprawa klubu w Andy i jednocześnie klub przeszedł zmiany organizacyjne – zmienił nazwę i siedzibę.
W drugiej połowie lat 70. XX w. do głosu zaczęło dochodzić kolejne pokolenie wspinaczy, które koncentrowało się głównie na letniej, ekstremalnej wspinaczce skalnej. Jan Fijałkowski i Elżbieta Sosnowska-Fijałkowska przeprowadzili szereg nowych dróg w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej i Tatrach, jednocześnie wdrażając do środowiska łódzkich wspinaczy nowe techniki asekuracji w skalnej wspinaczce klasycznej. Dołączyli do tej grupy m.in. Piotr Edelman, Krzysztof Kraska i Jacek Bierezin.