Arią Cherubina w Weselu Figara Wolfganga Amadeusa Mozarta (1974), zachwyciła Jerzego Waldorffa, który dał temu wyraz w recenzjach i tym samym ośmielił innych, zwłaszcza poznańskich, krytyków do uznania młodej artystki za diwę polskiej opery. Po objęciu dyrekcji poznańskiej sceny przez Mieczysława Dondajewskiego (1978) nastąpił dalszy rozwój kariery Ewy Werki. Rolę Renaty (1983) w Ognistym aniele Siergieja Prokofjewa obwołano rewelacją w dziejach polskiej opery. Wręcz moralno-etycznego wpływu artystki na widzów dopatrywano się w roli Salud w La vida breve (Krótkie życie) Manuela de Falli.
Najsłynniejszą chyba rolą Ewy Werki jest partia Benigny w Czarnej masce Krzysztofa Pendereckiego. Polska prapremiera opery w inscenizacji Ryszarda Peryta odbyła się 25 października 1987 roku w poznańskim Teatrze Wielkim. Śpiewaczka potwierdziła swój wielki talent wokalny i dramatyczny nie tylko nieprzeciętnym wykonaniem bardzo trudnej roli sopranowej, ale również uważanym za najbardziej przejmującą scenę spektaklu dwudziestokilkuminutowym monologiem. Kreacja ta przyniosła artystce rozgłos międzynarodowy. Bardzo wysoko cenił ją autor opery.