W latach 80. dark ambient rozwinął się jako odrębny nurt, wywodzący się z muzyki industrialnej. Artyści tacy jak Lustmord, Nocturnal Emissions czy Zoviet France, wywodzący się z tego środowiska, zaczęli tworzyć muzykę ściśle związana z estetyką dark ambientu. Charakteryzowała się ona subtelniejszym podejściem do industrialnych zasad, takich jak szumy i szokujące dźwięki, a także silnymi wpływami okultystycznymi, zwłaszcza magią Aleistera Crowleya oraz magią chaosu, nadającym utworom rytualny charakter. Do grona artystów tworzących w nurcie ambient industrial/dark ambient należą m.in. Controlled Bleeding, CTI, Coph Nia, Deutsch Nepal, Hafler Trio, Thomas Köner, Cabaret Voltaire, SPK, a także kompozycje solowe Vladimíra Hirscha czy Jessie Martin, których twórczość wykazuje cechy tego gatunku.
Podgatunki
Isolationism Isolationism lub isolationist ambient to podgatunek dark ambientu, który był szczególnie popularny w latach 90. XX wieku. Termin został ukuty przez brytyjskiego muzyka Kevina Martina i po raz pierwszy pojawił się w druku we wrześniowym numerze magazynu „The Wire” z 1993. Opisywał on tę muzykę jako formę „fragmentarycznej, stonowanej muzyki”, która zamiast wprowadzać w stan komfortu słuchacza, raczej go „odpycha”. W 1994 Martin skompilował album Isolationism, prezentujący różne przykłady tego nurtu. Dziennikarz David Segal określił go jako „mroczniejszego, antyspołecznego kuzyna ambientu”.
Przypisy