Wstąpił więc do formacji militarnej organizowanej przez rodzinę, ale po odniesieniu ciężkiej rany zdecydował się porzucić drogę żołnierską i poświęcić się sprawom duchowym.
Odczuł w sobie powołanie zakonne, ale aby być tego pewnym, podjął pielgrzymkę do Santiago de Compostela, gdyż sytuacja nie pozwoliła mu udać się do Ziemi Świętej. Pielgrzymkę tę odbył między 1071 a 1075. Wtedy właśnie odwiedził liczne klasztory kluniackie, gdzie zachwycił się stylem życia zakonników. Powróciwszy do ojczyzny, pewny swego powołania zakonnego, przekazał na rzecz opactwa w Cluny część swych posiadłości w pobliżu Pontida, gdzie założył w 1079 klasztor św. Jakuba i przyjął regułę Hugona z Cluny. 300px|left|thumb|Opactwo w Pontida Konwent został zbudowany na bazie istniejącego wcześniej kościoła świętych Jakuba, Bassano i Mikołaja i prowadzony był przez samego fundatora, którego wspomagali Enrico da Cremona i mnich imieniem Vito. 13 stycznia 1080 Albert ufundował drugi konwent, tym razem w miejscowości Fontanella, znanego jako Przeorat św. Idziego, na zboczu Monte Canto.