Jakob Arcadelt, Philippe Verdelot, Costanzo Festa, a później Cypriano de Rore, Philippe de Monte, Luca Marenzio, Claudio Monteverdi, Carlo Gesualdo. Pieśni rozrywkowe rozwijały się pod nazwą canzonetty. Po okresowej recesji w baroku, pieśń powróciła w XVIII wieku, na fali zainteresowania kompozytorów muzyki poważnej fortepianem oraz kulturą ludową. Największą rolę w rozwoju pieśni w tym okresie odegrali Johann Friedrich Reichardt, Carl Friedrich Zelter, Johann Rudolf Zumsteeg oraz klasycy wiedeńscy: Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart i Ludwig van Beethoven.
W okresie romantyzmu forma pieśni obecna była we wszystkich ośrodkach narodowych. Franz Schubert, który stworzył ponad 600 pieśni, ugruntował kompozycję wszystkich rodzajów pieśni: zwrotkowej, wariacyjnej i przekomponowanej (m.in. Piękna młynarka i Podróż zimowa). Poza nim, pieśń rozijali w Niemczech Robert Schumann (m.in. , , ), Johannes Brahms i Felix Mendelssohn-Bartholdy, na Węgrzech Ferenc Liszt, w Norwegii Edvard Grieg, we Francji Ernest Chausson, Henri Duparc i Gabriel Fauré, w Austrii Hugo Wolf, w Polsce Stanisław Moniuszko, a nieco później Władysław Żeleński, Zygmunt Noskowski, Eugeniusz Pankiewicz, w Rosji Piotr Czajkowski i Modest Musorgski. Pieśń z towarzyszeniem orkiestry komponowali m.in. Hector Berlioz („”), Gustav Mahler (), Johannes Brahms („”, „”) i S.