W latach 1930–1933 pracowała w Biurze Projektu Melioracji Polesia we Lwowie. W tym okresie współpracowała z prof. Stanisławem Kulczyńskim. W 1930 r. razem z jego zespołem uczestniczyła w wyróżnianiu i kartowaniu typów torfowych północnej, północno-wschodniej i wschodniej części Polesia. Lata 1930–1938 to współpraca z prof. Bolesławem Hryniewieckim i jego Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego oraz z Państwowym Instytutem Geologicznym w Warszawie (badania częściowo finansowane przez Fundusz Kultury Narodowej, a następnie przez Kasę im. Mianowskiego) – badała torfowiska północno-wschodniej Polski. W sierpniu 1935 r. na terenie województw nowogrodzkiego i wileńskiego prowadziła badania botaniczno-geologiczne. W 1936 r. przeprowadziła badania torfowisk na terenie Wileńszczyzny w ramach prac zespołowych Zakładu Mineralogii i Petrografii Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, m.in. skartowała arkusze „Michaliszki” i „Święciany”. 25 maja 1937 r., w kontynuacji badań prowadzonych dla Państwowego Instytutu Geologicznego w 1934 r., powołana została do kierowania pracami badawczymi nad poleskimi torfami. W czasie dwóch sezonów 1937 i 1938 r.