Ricœur zajmuje się celem hermeneutyki, to znaczy jej rolą w konstytuowaniu podmiotowości. Hermeneutyka jest więc ograniczona, nie jest celem samym w sobie, lecz przedmiotem dygresji w „powrocie do siebie”. Dlatego refleksja hermeneutyczna wiąże się z zagadnieniem ontologicznym. Byt nie jest tylko interpretowany; jest odnaleziony poprzez interpretację, choć jednocześnie ją przekracza. Ta próba odnalezienia bytu, który stanowi podstawę interpretacji, jest realizowana w szczególności w ostatnim rozdziale O sobie samym jako innym, w którym Ricœur usiłuje w sposób „badawczy” opisać w kategoriach conatus pochodzenie „ja”.
Analiza metafory Istotnym elementem jego twórczości jest badanie metafory. W dziele La Métaphore vive, opublikowanym w 1975 roku, Ricœur bada funkcję poetycką języka, a dokładniej pojęcie tropu, analizując je z perspektywy językoznawczej, poetyckiej i filozoficznej, ponieważ figura retoryczna, a w szczególności metafora, jest dla Ricœura oryginalnym procesem poznawczym, mającym swoją własną wartość.
Ricœur pisze nawet: