6 lutego 1952 papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym diecezji łomżyńskiej ze stolicą tytularną Doara. Sakrę biskupią otrzymał 25 lutego 1952 w Prokatedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Białymstoku. Konsekrował go Romuald Jałbrzykowski, arcybiskup metropolita wileński, w asyście Czesława Falkowskiego, biskupa diecezjalnego łomżyńskiego, i Ignacego Świrskiego, biskupa diecezjalnego siedleckiego. Na dewizę biskupią wybrał słowa Nolite timere... Christus regnat. Pełnił funkcję wikariusza generalnego. W 1952 został archidiakonem, a w 1965 dziekanem kapituły łomżyńskiej. Po śmierci biskupa Czesława Falkowskiego, od 25 sierpnia 1969 do 19 marca 1970, administrował diecezją jako wikariusz kapitulny. Brał udział w II sesji soboru watykańskiego II.
Był współkonsekratorem podczas sakr biskupa diecezjalnego włocławskiego Antoniego Pawłowskiego (1952) i biskupa diecezjalnego łomżyńskiego Mikołaja Sasinowskiego (1970).
Zmarł 25 listopada 1980. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Kopernika w Łomży.
Odznaczenia, upamiętnienie Prezydent RP Ignacy Mościcki dwukrotnie, w 1936 i 1938, nadał mu Złoty Krzyż Zasługi.
W 2019 w Kościele Trójcy Przenajświętszej w Ciechanowcu odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową.
Przypisy . [dostęp 2021-01-26]. .