10–13 GPa.
Argumenty na rzecz procesów geologicznych Inna analiza danych sejsmicznych przeprowadzona przez profesora geologii Johna Underhilla z Uniwersytetu Edynburskiego doprowadziła do sformułowania hipotezy, według której przemieszczanie się materiału skalnego może lepiej tłumaczyć strukturę krateru. Badania Underhilla wskazują na przemieszczenie warstw skalnych, aż do osadów z permu (ok. 250 mln lat). Utworzyły one synklinę tworząc charakterystyczne fałdy. Uległy również zgnieceniu, co sugeruje, że krater powstał na skutek ich odkształcenia. Underhill podał również w wątpliwość istnienie centralnego stożka, twierdząc, że może być on artefaktem powstałym podczas obliczeń.
Według Underhilla koncentryczne struktury wokół krateru Silverpit można wyjaśnić ich ziemskim pochodzeniem. W pobliżu krateru znajduje się wiele synklin oraz antyklin utworzonych przez ruch osadów solnych, co sugerują analizy wyników badań sejsmicznych. Sól powstająca w czasie wysychania zbiornika wodnego, została na obszarze Morza Północnego przykryta grubą warstwą osadów kredowych i piaskowcowych. Ciśnienie skał powoduje, że sól zaczyna się zachowywać jak płyn i migruje do góry tworząc nieckowate struktury.