Idealna żona odniosła, podczas premiery 11 października 1913 w Theater an der Wien, duży sukces, chociaż mówiono, że zawdzięczała go głównie znakomitej grze Huberta Marischki i Mizzi Günther. Muzyka okazała się na dłuższą metę nie do uratowania. Chociaż operetkę grano w setkach teatrów, nie weszła ona na trwałe do repertuaru Lehárowskiego. Dodatkowo przyniosła kompozytorowi problemy prawne. Po premierze berlińskiej (z uroczą kreacją Fritzi Massary w roli Elwiry) niemiecki komediopisarz Ludwik Fulda oskarżył librecistów o plagiat, zarzucając im wykorzystanie wątków jego farsy Bliźniaczka (Die Zwillingsschwester) wystawionej w 1901 roku. Brammer i Grünwald przedstawili na swą obronę dziesiątki komedii i fars, poczynając od Plauta, opartych na tym samym temacie. Proces ostatecznie zakończył się polubownie, jednak rozgłos jaki nadała mu prasa, nie był dla Lehára przyjemny, szczególnie, że zasiadał w tym czasie w zarządzie Związku Autorów i Kompozytorów, mającego na celu właśnie przestrzeganie i obronę praw autorskich.