W 1905 r., biorąc udział w organizowaniu pomocy zrewolucjonizowanym marynarzom w Sewastopolu, wstąpiła do Partii Socjalistów-Rewolucjonistów (tzw. „eserów”). Na pocz. 1907 r. wyjechała na emigrację do Włoch. Następnie przebywała w Szwajcarii i Francji. W Paryżu uczestniczyła w pracy Kasy Emigracyjnej do Spraw Pomocy Materialnej Rosyjskim Emigrantom Politycznym i Komitetu Pomocy Rosyjskim Więźniom Politycznym pod kierownictwem Wiery Figner. Po wybuchu I wojny światowej powróciła do Rosji, stając na czele Komisji Dziecięcej Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. W 1915 r. zorganizowała grupę ludzi, która zajmowała się wywozem dzieci za linię frontu. Ponadto działała w nielegalnej organizacji Polityczny Czerwony Krzyż.
Po rewolucji lutowej 1917 r. utworzyła Biuro Moskiewskie Stowarzyszenia Pomocy Uwięzionym Więźniom Politycznym, którego stała się wkrótce przewodniczącą. Następnie wybrano ją deputowaną Dumy Miejskiej w Moskwie. W styczniu 1918 r. objęła współkierownictwo zalegalizowanego Politycznego Czerwonego Krzyża. Jesienią 1920 r. objęła funkcję pełnomocnika Biura Polskiego Czerwonego Krzyża w Rosji Sowieckiej. Rok później doprowadziła do wymiany jeńców wojennych między II Rzecząpospolitą a Rosją Sowiecką po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej. W ramach wymiany do Rosji wyjechało wtedy ponad 65 tys.