znaną aktorką została także córka Waltera Erika Slezak (ur. 1946). Przez wiele lat rodzina wypoczywała w alpejskiej posiadłości w Rottach-Egern, według wspomnień Waltera Slezaka zakupionej w 1910Walter Slezak, What Time’s the Next Swann, New York 1962, s. 42..

thumb|Fragment Śpiewaków norymberskich (Preislied) w nagraniu z 1910 r.

Dzięki pomocy Gustava Mahlera, który zaprosił go do współpracy z Operą Cesarską w Wiedniu, Slezak uzyskał zwolnienie z umowy z Operą Berlińską. Z Operą Wiedeńską związał się na całe życie, jej członkiem był w latach 1901–1912 i 1917–1934 (po 1926 rzadko już jednak występując, w 1927 został członkiem honorowym). Zadebiutował tam w 1901 jako Arnold w Wilhelmie Tellu Rossiniego, ostatnią rolą w 1934 był natomiast OtelloGroßes Sängerlexikon podaje, że Canio w Pajacach wystawianych w Wiedniu tegoż roku.. Rola Otella należała zresztą do najbardziej cenionych w całej jego karierze, po raz pierwszy wykonywał ją w 1909 w wiedeńskiej Volksoper. W sumie wystąpił w Wiedniu w 936 przedstawieniach i 44 różnych rolach.