Wśród sposobów działania wkładek gramofonowych rozróżniamy: piezoelektryczne (ceramiczne) – używane nieczęsto z powodu wąskiego pasma przenoszenia, wymagały również znacznie większego nacisku na płytę (ok. 4-6 gramów), tym samym powodując jej szybsze zużycie. Ze względu na wysoki poziom sygnału wyjściowego oraz inną charakterystykę pracy można ich używać bez przedwzmacniacza RIAA. Niegdyś montowane w polskich gramofonach popularnych (np. Bambino, Artur). Obecnie montowane w tanich gramofonach, często stylizowanych na urządzenia „retro”, dostępnych najczęściej w sklepach wielkopowierzchniowych, elektromagnetyczne (magnetyczne) – magnes poruszany względem cewki (MM – Moving Magnet), o napięciu sygnału wyjściowego rzędu 2–8 mV; wkładki wymagają użycia przedwzmacniacza MM z korekcją RIAA, wkładki tego typu mają łatwo wymienną igłę, magnetoelektryczne (dynamiczne) – cewka poruszana względem magnesu (MC – Moving Coil), generujące sygnał w zakresie 0,1–2 mV, wkładki tego typu wymagają użycia przedwzmacniacza MC z korekcją RIAA, igła może być wymieniona u producenta, elektrostatyczne (możliwe do skonstruowania), optyczno-laserowe.