Igły do odtwarzania płyt „drobnorowkowych” oznaczane były zazwyczaj kolorem zielonym, a „normalnorowkowych” – czerwonym. Także dopuszczalny nacisk igły na płytę „drobnorowkową” jest znacznie mniejszy niż na „normalnorowkową”, zalecano nie więcej niż 5 gramów, co i tak powodowało dość szybkie zużycie płyt (współczesne mechanizmy wyważające ramię z wkładką umożliwiają pracę z naciskiem rzędu 10 mN, tj. ok. 1 gramaDotyczy wkładek magnetoelektrycznych. Wkładki piezoelektryczne mają wymagane naciski kilkakrotnie większe.).
Wraz z wprowadzeniem zapisu stereofonicznego na płytach gramofonowych wymagania stawiane igłom i wkładkom gramofonowym wzrosły, pojawiły się inne niż okrągłe kształty ostrza igieł np. eliptyczne. W użyciu znalazły się też igły diamentowe wypierając szafirowe np. igła Shibata, która ma kształt zbliżony do rylca nacinającego płytę, początkowo przeznaczona dla odtwarzania kwadrofonicznego. Obecnie najlepsze szlify igieł gramofonowych to szlify kwadrofoniczne (Fineline, Van der Hul’a).