Z czasem pieczęcie zostały zredukowane do tarcz.
Kościół katolicki podobnie utożsamił autentyczność i własność dokumentów z pieczęciami, które zwykle były owalne, spiczaście zakończone, aby odróżnić je od okrągłych pieczęci użytku świeckiego. Ich kształt określany był jako „vesica piscis” lub po prostu „vesica”. W 1307 roku król Edward I Długonogi wydał dekret, na mocy którego wszystkie dokumenty prawne miały mieć pieczęć. Pieczęcie te pierwotnie przedstawiały osobę, ale ponieważ pieczęcie świeckie zaczęły przedstawiać tylko tarcze, duchowieństwo również używało pieczęci z insygniami. Osobiste pieczęcie biskupów i opatów były nadal używane pośmiertnie i stopniowo stały się bezosobowymi pieczęciami diecezji. Duchowni mieli tendencję do zastępowania elementów świeckich elementami duchownymi (tarcza została zachowana, ale hełmy i korony zostały zastąpione kapeluszami). thumb|upright|Róża Lutra Heraldyka kościelna rozwinęła się znacząco w XVII wieku, kiedy wszedł do użytku system kapeluszy kościelnych przypisywany Pierre'owi Palliotowi. Pełny system emblematów wokół tarczy został uregulowany w motu proprio Inter multiplices curas z 21 lutego 1905 wydanego przez Piusa X. Uregulowano także skład samej tarczy. Po 1969 roku Annuario Pontificio zaprzestało publikowania herbów kardynałów i poprzednich papieży.