Jego rodzina często przeprowadzała się i dzieciństwo spędził na wsiach w guberniach podolskiej i wołyńskiej, gdzie przyswoił sobie także język ukraiński. Według Ihora Malewicza, Kazimierz Malewicz wysyłał listy do jego babci i dziadka Pawła, który był rodzonym bratem Kazimierza, napisane białoruską gwarą lokalną alfabetem łacińskim. Malewicz w różnych okresach deklarował swoje polskie pochodzenie lub narodowość. Według niektórych badaczy ukraińskich (np. Myrosława Szkandrija) opierających się na sprawach karnych wytaczanych mu w latach 20. i 30., a także ustnych zeznaniach siostry artysty, w okresie korienizacji Malewicz miał określać siebie jako Ukraińca, a zadeklarowanie narodowości polskiej miało wynikać jakoby z chęci znalezienia pracy w Polsce. Publikował artykuły w języku ukraińskim na temat sztuki w czasopiśmie „Nowaja Generacja”, wykładał w języku ukraińskim w Kijowskim Instytucie Sztuk Pięknych. W 1930 r. Malewicz został aresztowany i przez dwa tygodnie był przesłuchiwany. Po przesłuchaniach na których twierdził, że jest Ukraińcem, artysta miał odciąć się od narodowości ukraińskiej, oświadczając m.in. „nie chcę już być więcej Ukraińcem”.