Po II wojnie światowej został zatrudniony w Ministerstwie Informacji Rządu RP na uchodźstwie. W latach 1945–1949 przebywał w Londynie, wykładał w Polskim Instytucie Spraw Wschodnich i Wolnym Uniwersytecie Polskim w Londynie, udzielał też konsultacji brytyjskim służbom specjalnym. W latach 1949–1958 zamieszkał w Paryżu, był konsultantem do spraw sowieckich Ministerstwa Spraw Zagranicznych Francji. Dobrze zapowiadającą się współpracę z wydawanym w Paryżu miesięcznikiem „Kultura” zerwał, kiedy przedwojenny przyjaciel redaktor Jerzy Giedroyć zakwestionował jego zarzuty pod adresem Czesława Miłosza, który zdaniem Niezbrzyckiego, był agentem wywiadu PRL. Ok. 1959 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie najpierw był konsultantem w Bibliotece Kongresu USA, a następnie pracownikiem naukowym w czołowym amerykańskim ośrodku badań sowietologicznych – Instytucie Hoovera na Uniwersytecie Stanforda. Został ekspertem od spraw sowieckich Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), nie był jednak ani agentem, ani stałym pracownikiem amerykańskiego wywiadu. Opublikował kilka tekstów dotyczących ZSRR, a także fragmenty wspomnień.