Faktycznym reprezentantem interesów politycznych króla był na ogół jedynie protektor Kastylii, podczas gdy pozostali zajmowali się jedynie sprawami beneficjów kościelnych na obszarach ich „protektoratów” i nawet nie zawsze byli wiernymi zwolennikami króla.
W XVII wieku hiszpańscy protektorzy często byli także protektorami cesarskimi.
Protektorzy Kastylii 1516–1518: Francisco de Remolins
?–1532: Pompeo Colonna
1532–1534: Andrea della Valle
1534–1563: Ercole Gonzaga
1563–1566: Francesco Gonzaga
1566–1574: Francisco Pacheco de Toledo
1574–1581: Alessandro Sforza
1582–1588: Ferdinando de’ Medici
1588–1592: Juan Hurtado Mendoza
1592–1600: Pedro de Deza
1600–1606: Francisco de Ávila
1606–1635: Antonio Zapata y Cisneros
1635–1666: Carlo de’ Medici
1666–1672: Friedrich von Hessen Darmstadt
1672–1677: Luis Manuel Portocarrero
1677–1689: Carlo Pio di Savoia
1689–1702: Francesco Maria de’ Medici
Protektorzy Aragonii ?–1542: Alessandro Cesarini
1542–1589: Alessandro Farnese
1589–1592: Pedro de Deza
1592–1626: Odoardo Farnese
1626–1634: Francesco Barberini
1635–1641: Carlo Emmanuele Pio
1644–1666: Girolamo Colonna
1666–1682: Friedrich von Hessen-Darmstadt
1682–1689: Carlo Pio di Savoia
1689–1702: Francesco Maria de’Medici