Franciszek z Asyżu otrzymał dla swego zakonu najpierw ustne zatwierdzenie od Innocentego III w 1206. W 1221 zebranie braci (nazwane kapitułą namiotów), w którym uczestniczyło trzy tysiące pierwszych franciszkanów, ogłosiło drugą regułę, będącą zbiorem fragmentów biblijnych w 24 rozdziałach. Nazwano ją (regułą niezatwierdzoną), dopiero bowiem wersję opracowaną w bardziej prawniczy sposób z pomocą kardynała Hugolina z Ostii papież Honoriusz zaaprobował bullą wydaną 29 listopada 1223. Ta druga zwana jest regula bullata (regułą zatwierdzoną). Papieże zdecydowali się zatwierdzić i popierać nowe zakony, mimo że sobór laterański IV (1215) w kanonie 13, próbując uporządkować sytuację licznych spontanicznie rodzących się wspólnot, wyraził życzenie, by nie zatwierdzano wspólnot o regułach zakonnych innych niż istniejące. Papież Innocenty jedynie poprosił dominikanów, by przyjęli regułę św. Augustyna.