Do markiza Croismare pisze z prośbą o pomoc; jej dalsze losy są nieznane.
Cechy utworu W Zakonnicy zastosowana została narracja pierwszoosobowa; całość stylizowana jest na pamiętnik Marii Zuzanny Simonin, przesłany do markiza z prośbą o pomoc. Diderot dokonuje psychologicznej analizy przeżyć szczerze wierzącej młodej kobiety, która nie odczuwa jednak powołania do życia zakonnego. Utwór wyraźnie kontrastuje ze sobą postawę zakonnic, które w większości jedynie symulują przywiązanie do religii, z postawą Zuzanny, osoby o bogatym życiu wewnętrznym, poszukującej w modlitwie pociechy w najtrudniejszych momentach życia. Równocześnie Diderot dokonuje analizy życia zakonnego zgodnie z przedstawioną przez siebie koncepcją biologiczną: traktuje klasztor jako zbiorowisko osobników danego gatunku, w którym te nieprzystosowujące się do sytuacji (jak Zuzanna) są skazane na cierpienie.
Diderot nie występuje w utworze z teoretyczną krytyką zakonów;