W 1810 doszło do obalenia władzy hiszpańskiej w Buenos Aires, w maju 1811 w Asunción wybuchło powstanie antyhiszpańskie; 11 maja 1811 ogłoszono niepodległość.
Po obaleniu władzy hiszpańskiej szybko wyznaczono juntę przewodzoną przez Fulgencio Yegrosa, w rzeczywistości jednak większy wpływ miał José Gaspar Rodríguez de Francia. Kongres zwołany przez Francię 12 października 1813 proklamował utworzenie Republiki Paragwaju, uniezależniając ją od władz w Buenos Aires. Pierwsze pół wieku niepodległości było dla Paragwaju okresem stabilizacji politycznej i rozwoju gospodarczego pod rządami Francii (od 1814 do 1840, kiedy zmarł), następnie rodziny Lópezów – Carlosa Antonia (1844–1862) i Francisca Solana (1862–1870). W międzyczasie – w 1842 – zniesiono niewolnictwo, a następnie za rządów Carlosa Antonia zlikwidowano misję kościelną (panowała polityka antyklerykalna). Paragwaj był państwem izolowanym – Brazylia uznała jego niepodległość w 1844, Argentyna w 1852, kiedy obalono ówczesnego dyktatora (Juan Manuel de Rosas). Paragwaj prowadził politykę samowystarczalności ekonomicznej, stworzono model państwa o egalitarnym społeczeństwie, w znacznym stopniu kontrolującym gospodarkę, dysponującym większością ziemi i posiadającym monopol w handlu zagranicznym.