Druga generacja Thunderbirda trafiła na rynek cztery lata po premierze pierwowzoru – w lutym 1958 roku, przechodząc gruntowną metamorfozę i zmianę charakteru w stosunku do poprzednika. Z dwumiejscowego sportowego roadstera stał się czteromiejscowym samochodem luksusowym o sportowym charakterze (ang. personal luxury car). Symptomem wyższego pozycjonowania modelu było przeniesienie produkcji do fabryki Lincolna w Wixom, przy czym nadwozia produkowała specjalizowana firma . Nadwozie stało się dłuższe i szersze, a także ogółem masywniejsze, zyskało charakterystyczne skrzydlate tylne nadkola i obłe proporcje nadwozia. Rozstaw osi wzrósł do 113 cali (287 cm). Stylistyka nawiązywała do poprzedniego roku, lecz wprowadzono podwójne reflektory pod masywnymi kapturami, a chromowany zderzak obejmował w całości siatkową atrapę chłodnicy, także od góry. Również z tyłu pojawiły się cztery okrągłe lampy, ze światłami cofania pośrodku, umieszczone na ozdobnym panelu odpowiadającym atrapie chłodnicy.. Między zespołami lamp tylnych, przypominającymi gondole silników odrzutowych, klapa bagażnika była pośrodku silnie wgłębiona. Chromowana nazwa modelu była umieszczona na błotnikach przed przednimi kołami. W dolnej części drzwi były zgodne z modą wystające wytłoczenia w formie rakiety, z pionowymi ozdobnymi paskami.