mały|Budowa murów getta na ulicy Świętokrzyskiej (sierpień 1940 roku) thumb|Drewniany most nad ulicą Chłodną, oddzielającą „małe getto” od „dużego getta” thumb|Ulica Leszno przy ulicy Żelaznej. Przymusowe przesiedlenie do getta ludności żydowskiej z zachodniej części dystryktu warszawskiego thumb|Zwłoki zmarłej z głodu kobiety na ulicy getta 1 października 1939 roku wojska niemieckie wkroczyły do Warszawy. W pierwszych dniach października na żądanie dowództwa Einsatzgruppe IV utworzono Radę Żydowską (). Na stanowisku jej przewodniczącego władze niemieckie zatwierdziły Adama Czerniakowa – uprzednio komisarycznego prezesa Żydowskiej Gminy Wyznaniowej w Warszawie. W ciągu następnych kilku miesięcy okupant ogłosił szereg zarządzeń wymierzonych w ludność żydowską. Wprowadzały one m.in. obowiązek noszenia opasek z gwiazdą Dawida oraz przymus pracy dla osób w wieku od 14 do 60 lat. Zablokowano należące do Żydów konta bankowe i depozyty, żydowskie przedsiębiorstwa objęto zarządem komisarycznym, zamknięto żydowskie szkoły średnie i synagogi oraz zakazano zbiorowych modlitw w domach i mieszkaniach. W listopadzie 1939 roku rozstrzelano jako zakładników 53 mieszkańców domu przy ul. Nalewki 9. Wielu Żydów, w szczególności przedstawicieli inteligencji, padło ofiarą indywidualnych aresztowań i zginęło w masowych egzekucjach, m.in.