Okres powojenny 2 lutego 1945 r. został przyjęty do Poznańskiej Grupy Operacyjnej przy Krakowskim Urzędzie Wojewódzkim. Następnie wyjechał do Poznania, skąd w marcu 1945 r. został przeniesiony do Bydgoszczy na stanowisko kierownika Państwowego Zarządu Wodnego. W 1945 r. dążył do umożliwienia swobodnej żeglugi polskich jednostek pływających po rzekach: Brdzie i Noteci, będących wówczas w zarządzie wojskowych władz radzieckich, a także domagał się naprawienia śluzy w Brdyujściu i na Okolu, gdyż groziło miastu zalanie. W sprawie ochrony obiektów hydrologicznych podejmował korespondencję z polskimi przełożonymi m.in. Ministrem Komunikacji i radziecką komendanturą. W 1949 r. chcąc poświęcić się pracy naukowej poprosił o zwolnienie z zajmowanego stanowiska.
Rada Wydziału Inżynierii Lądowej Politechniki Gdańskiej zaangażowała go z dniem 1 stycznia 1950 r. na stanowisko starszego asystenta i kontraktowego wykładowcę regulacji rzek. W latach 1951–1953 był adiunktem w Katedrze Hydrologii i Hydrauliki. Miał opinię pracownika „o dużych i ugruntowanych wiadomościach technicznych”, pilnego i pracowitego. Jesienią 1953 r., po przebytej operacji gardła, mając 77 lat, odszedł od działalności zawodowej. Zmarł 4 grudnia 1953 roku w Gdańsku.