II wojna światowa Wybuch II wojny światowej zastał go w Bydgoszczy. Po zajęciu miasta przez Niemców zmuszono go pod groźbą rozstrzelania, do pracy w niemieckim Zarządzie Wodnym. W styczniu 1940 r. udało mu się przy pomocy polskich kolejarzy ujść do Warszawy, a następnie do Nowego Sącza, gdzie utworzył własne biuro prac inżynierskich. Wykonywał pomiary gruntów, zdjęcia Dunajca, projekty zakładów wodnych (tartaki, młyny). Jako biegły sądowy dokonywał oszacowań majątków ziemskich i budowli przemysłowych. W kwietniu 1942 r., zadenuncjowany przez Polaka, został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu. Bity i torturowany nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. W lipcu 1942 r. zwolniono go z więzienia, lecz pozostawiono pod dozorem. Przebywał przeważnie we wsiach w okolicy Sanoka. W październiku 1943 r. wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w Zarządzie Miasta jako kierownik Oddziału Wodno-Melioracyjnego. W czasie powstania warszawskiego kopał studnie zaopatrujące ludność w wodę. W październiku 1944 r. umknął z konwoju niemieckiego i przedostał się do Grodziska i następnie przez Piotrków Trybunalski do Krakowa, gdzie mieszkał u zięcia Ludwika Świerzawskiego.