W tym samym 1842 roku Wiktor wrócił do Europy. Dwa lata później uczynił to także Konstanty. Od 1844 roku przebywał między innymi we Francji, gdzie obaj z bratem brali czynny udział w życiu Wielkiej Emigracji, ale także we Włoszech i Szwajcarii, a w końcu w Belgii, gdzie studiował medycynę na Uniwersytecie w Louvain i w 1857 roku otrzymał tam dyplom chirurga i położnika. Na emigracji przyjaźnił się z Norwidem i został uwieczniony w „Promethidionie” jako Konstanty. Utrzymywał też żywe związki z intelektualnymi i artystycznymi elitami Europy tamtych czasów. Spotykał się między innymi Lisztem i Thalbergiem, których utwory chętnie wykonywał jako pianista.
Po ogłoszeniu amnestii dla popowstaniowej emigracji w maju 1856 roku, kiedy to car Aleksander II zniósł w Królestwie i na Litwie stan wojenny, Konstanty wrócił do Polski na rodzinne Kresy. Tam, w majątku przyjaciół poznał młodszą od siebie o dwadzieścia cztery lata Sewerynę Żulińską, siostrę stryjeczną Romana Żulińskiego. W 1858 roku pobrali się.