W lipcu 1947 ponownie objął tekę wiceministra spraw wewnętrznych, tym razem w rządzie Tadeusza Bora-Komorowskiego. Podczas konfliktu wokół prezydentury Augusta Zaleskiego pełnił funkcję mediatora między „zamkiem” a ugrupowaniami Rady Politycznej. Został dyrektorem czasopisma „Słowo Polskie”. Przez pewien czas pracował także w przemyśle metalurgicznym – w przedsiębiorstwie należącym do polskiej emigracji we Francji. Od kwietnia 1951 do maja 1952 pełnił funkcję zwierzchnika placówek wywiadowczych w Niemczech. Siatka ta została rozpracowana przez komunistów, co doprowadziło do afery Bergu. W 1956 był sondowany przez wywiad PRL odnośnie współpracy i powrotu do kraju. Przez kilka lat odbywał rozmowy z oficerami, a także sam był rozpracowywany pod kryptonimem „Obszarnik”. Na początku marca 1960 został deportowany przez władze francuskie na Korsykę, w obawie przed protestami z okazji wizyty Nikity Chruszczowa. Był przewodniczącym francuskiego oddziału Tymczasowej Rady Jedności Narodowej, a po jej przemianowaniu przewodniczącym Rady Wolnych Polaków.

Zmarł 10 lipca 1981 w Orleanie. 5 sierpnia został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 311-6-28).