w Hiszpanii, podczas toczącej się tam wojny domowej.
Okres II wojny światowej Po wybuchu II wojny światowej (1939) został mianowany dyrektorem referatu ds. zagranicznych i pomocy jeńcom wojennym Duńskiego Czerwonego Krzyża. Był odpowiedzialny za przygotowanie pomocy humanitarnej dla Finlandii, Norwegii oraz jeńców wojennych. W późniejszym okresie, aczkolwiek bez entuzjazmu, zajmował się sprawami pomocy dla obywateli duńskich więzionych w niemieckich więzieniach i obozach koncentracyjnych. W lipcu 1940, już po okupacji Danii przez Niemców, nowo mianowany duński minister spraw zagranicznych Erik Scavenius rozważał powierzenie Rostingowi jakiegoś ważnego stanowiska w duńskim MSZ, by w ten sposób wykorzystać jego niemieckie powiązania ku pożytkowi okupowanej przez Niemców Danii, lecz dość szybko porzucił te zamysły, kiedy Rosting coraz demonstracyjniej manifestował publicznie swoje pronazistowskie sympatie, domagając się m.in. powołania w Danii rządu narodowo-socjalistycznego na wzór niemiecki. Naziści wysuwali jego kandydaturę na stanowisko ministra spraw zagranicznych (1940), a następnie na stanowisko ministra ds. wyznań (1942), jednak bez powodzenia.