Poczet sztandarowy tworzyli: szeregowy Wierzbicki, chorąży Cywiński oraz kapitan Czaderski.
Sztandar oddziału został ofiarowany przez hr. Muszyńską, posiadał wizerunek Matki Boskiej i wiersz Wincentego Pola. Podczas bitwy pod Miechowem 17 lutego 1863 po postrzeleniu chorążego trzymany przez niego sztandar przejął i do końca potyczki ocalił Filip Kahane.
Szlak bojowy Pierwszy raz żuawi śmierci weszli do walki 17 lutego 1863 w bitwie pod MiechowemEdward Webersfeld, Bitwa w Miechowie, „Kurier Lwowski” 1913, nr 80-92 (cykl)., w której, mimo utraty elementu zaskoczenia, Rochebrune poprowadził osobiście atak na bagnety na pozycje rosyjskie usadowione na miejscowym cmentarzu. Rozbitym i zszokowanym Rosjanom żuawi wyciągali karabiny z rąk. Jednak ponieśli ciężkie straty – ze 150 pozostało jedynie kilkunastu, w tym dowódca (polegli m.in. jego adiutanci: Jan Serafin Tomkowicz i Emanuel hr. Moszyński oraz szeregowiec – Horoch), lecz rozeszła się sława oddziału. Rochebrune następnie odtworzył formację, nazwaną Pułkiem Żuawów Śmierci, z ochotników w Krakowie (nie osiągnęła ona rozmiaru pułku).