Znany jest jeszcze jeden, późniejszy wzór umundurowania. Mundur ten składał się z niebieskiej katanki i czerwonych spodni. Żuawi umundurowani w ten sposób brali udział w wyprawie płk. Józefa Miniewskiego i walczyli w bitwach w Podlesiu i pod Krzykawką.
Ekwipunek Ekwipunek żuawa śmierci stanowił tornister, pas z ładownicami, sztylet, manierka, karabin kapiszonowy z bagnetem (dł. 40–60 cm) i czasem rewolwer kapiszonowy.
Skład sztabu Franciszek Maksymilian Rochebrune (pułkownik) Franciszek Kuttek (lekarz) hr. Emanuel Moszyński (podporucznik sztabu, adiutant Rochebrune’a) Jan Serafin Tomkowicz (podporucznik-chorąży, adiutant Rochebrune’a) Cesar Manara (podporucznik-chorąży) Karol Moszyński (kapral saperów) dr Bronisław Garwoliński (drugi lekarz, pomocnik major-lekarz)
Ochotnicy do oddziału musieli być zaakceptowani przez dowódcę, który osobiście interesował się swoimi podwładnymi. W zamian, mimo egzekwowania surowej dyscypliny, z karą śmierci za niesubordynację włącznie, żołnierze darzyli Rochebrune’a wielkim szacunkiem i oddaniem.
Znak oddziału Była to czarna chorągiew z aplikowanym białym krzyżem, z narodowymi (biało-czerwonymi) szarfami na których widniał napis: „W imię Boże – r. 1863”.