Ihering wyróżnił trzy kategorie potrzeb: Potrzeby pozaprawne, czyli takie, które natura może sama zaspokoić bez lub z małą pomocą działalności człowieka Potrzeby o charakterze mieszanym, prawnym i pozaprawnym. Żeby je zaspokoić należy wziąć pod uwagę cztery aspekty życia społecznego: zachowanie życia, rozmnażanie, pracę i przemysł. Realizacja warunków umożliwiających zaspokajanie tych potrzeb jest niezależna od przymusu prawnego. Zaspokajanie trzeciego rodzaju potrzeb zależne jest wyłącznie od poleceń prawnych, np. nakaz, aby spłacać długi, uiszczać podatki.
Walka o Prawo (niem. Der Kampf ums Recht) Ihering w Wiedniu w 1872 wygłosił odczyt, w którym zaznaczył dualizmu pojęcia prawa: Prawo jako cel. Prawo jako środek do osiągnięcia celu. Wszyscy ludzie dążą do osiągnięcia jakiegoś celu, którego zdobycie sprawia im satysfakcję. Dążenie to prowadzi do tego, że cele jednostkowe łączą się w cele całej społeczności. Takie pokrywanie się celów tworzy współpracę między jednostkami, co skutkuje powstaniem społeczeństwa, rozwojem przemysłu, handlu etc. A koniec końców skutkiem jest powstanie państwa. Prawo zawsze napotyka na opór (przeciw wolę (niem. Gegenwille)). Każde prawo jest wynikiem woli zwycięzcy lub kompromisu uzyskanego po walce społecznej.