Na tej podstawie można mówić o drugiej definicji prawa: wzór norm przymusu obowiązujących w państwie, a także o trzeciej definicji (materialnej): reguły stworzone przez przymus państwa w celu ochrony warunków życiowych społeczeństwa. Walka interesów jednostkowych w społeczności widoczna jest szczególnie w kategorii prawa podmiotowego. Zmierzanie jednostek do zwiększenia swoich praw (uprawnień) powoduje rozrost i ochronę ich praw podmiotowych. Skutkiem takich działań jednostki jest destabilizacja społeczności. Celem prawa jest ochrona warunków życia społecznego oraz ustanowienie reguł jego obrony wraz z obroną interesów jednostki. Dążenie do tych celów było przyczyną powstania państwa. Utrzymanie pewnej jednolitości zasad walki regulowanych przez prawo wymaga ciągłej ingerencji środków władczych. Jednostka posiada niejako dwie osobowości, jest człowiekiem prywatnym, poprzez to staje się członkiem zbiorowości, tzn. społeczeństwa. Prawo zapewniając realizację celów jednostkowych, czyni z tych celów indywidualnych środki, które wpływają na dobro całego społeczeństwa. Przedmiotem istnienia społeczeństwa jest zaspokajanie potrzeb ludzkich.