W 1792 r. otrzymał honorowe obywatelstwo Republiki Francuskiej za rewolucyjne przesłanie Zbójców (razem z nim odznaczenie to dostał m.in. Tadeusz Kościuszko). Stosunek Schillera do Wielkiej Rewolucji był niejednoznaczny – z jednej strony nie pochwalał okrucieństwa jakobinów, zaś z drugiej przemawiały do niego ideały buntowników. Ważnym dla niego rokiem był 1797, kiedy to w piśmie literackim „Almanach muz” opublikował (wraz z Goethem – swoim wieloletnim bliskim przyjacielem) ballady, takie jak Rękawiczka czy Rycerz Toggenburg. Rok wcześniej w tym samym piśmie Schiller i Goethe opublikowali tak zwane Ksenie, krótkie, lecz bardzo satyryczne wierszyki o tytułach typu Filozofowie czy Charakter narodowy Niemców. Odważna tematyka dzieł Schillera spowodowała, że poetę nazwano „piewcą wolności”.
Powrót do Weimaru i śmierć W 1799 r. powrócił do Weimaru, gdzie Goethe przekonał go do powrotu do pisania sztuk. Razem z Goethem założył Weimarer Hoftheater, który stał się czołowym teatrem w Niemczech, przyczyniając się do odrodzenia dramatu. W Weimarze pozostał aż do śmierci – zmarł na gruźlicę w wieku zaledwie 45 lat. Pozostawił po sobie niedokończony dramat Demetrius oraz ok. 30 pomysłów na sztuki, które zamierzał napisać w przyszłości.