Kontynuacja Teofanesa.
Kronika Teofanesa została przełożona w latach 873-875 na łacinę przez papieskiego bibliotekarza Anastazjusza, wraz z kronikami Jerzego Synkelosa i Nicefora Patriarchy tworząc Historię trójdzielną. Przekład jest w zasadzie dokładny, miejscami tylko zmieniony. Tłumacz dokonał sporych skrótów początkowej części dzieła do czasów panowania Justyniana, widocznie znanej skądinąd. Rzeczywiste tłumaczenie zaczyna się od rządów cesarza Justyna II, albo nawet Maurycjusza. Tłumacz słabo znał grekę, stąd sporo w przekładzie błędów i nieporozumień. Pomimo to przekład Anastazjusza, jako że opierał się na starszym od znanych obecnie rękopisie kroniki, nadal zachowuje pewną wartość naukową.
Żywoty, wspomnienie Najstarszy Żywot Teofanesa (Bios) napisał w połowie IX wieku patriarcha Metody (843-847). Stał się on wzorem dla wszystkich późniejszych jego żywotów. Anonimowy Żywot Teofanesa jest przypisywany Symeonowi Metafrestesowi. Życiorys świętego opracował mnich i zakrystianin kościoła pałacowego na Blachernach Nicefor Skeutofylaks. Z lat 929-950 pochodzi, stanowiący rodzaj prozaicznego szkicu do hymnu liturgicznego Żywot Teofanesa pióra nieznanego bliżej Teodora Protasekretisa, współczesnego cesarza Konstantyna Porfirogenety, który w De administrando imperii wspomina, że Teofanes był jego krewnym.