Opracowany przez Teofanesa system chronologiczny stanowi podstawę dla datowania wydarzeń tych dwóch stuleci historii bizantyńskiej, z tym zastrzeżeniem, że jest o rok za wczesny dla lat 6102-6206 (609/10-713/14 po Chr.) i 6219-6265 (726/27-772/73 po Chr.). Idąc za przykładem Synkelosa Teofanes posługuje się dla określenia roku erą aleksandryjską, której początek oznacza na 1 września 5493 roku przed Chr. Zaznacza też początek każdej indykcji, choć nie numeruje jej kolejnych lat.
Przy pisaniu swej Kroniki Teofanes posłużył się różnorodnymi materiałami, zebranymi prawdopodobnie jeszcze przez Synkelosa, a obecnie zaginionymi. Dla opisu IV i V stulecia posłużył pracami Sokratesa Scholastyka, Sozomena i Teodoreta, z których korzystał za pośrednictwem Eklogi Teodora Anagnosty. Dzieje stuleci od V do VII oparł na dziełach Priskosa, Prokopiusza z Cezarei, Agatiasza Scholastyka, Jana Malalasa, Jana Epifanijczyka, Teofilakta Symokatty, Jerzego Pizydesa i Nicefora Patriarchy.