Prace wykończeniowe wznowiono w 1697, a impetu nabrały w rok później, po pożarze pałacu Whitehall, przy wydatnym udziale Wilhelma III, który był autorem wielu modyfikacji i zmian w projektach. Sam Wilhelm III nie zamieszkał nigdy w Hampton Court – w 1702, w trakcie nadzorowania prac budowlanych, spadł z konia i umarł w wyniku wywiązanych komplikacji. Jego następczyni, Anna I wykorzystywała Hampton Court głównie do polowań, kontynuując przebudowę pałacu. Z czasów królowej Anny pochodzi wystrój i wyposażenie kaplicy królewskiej oraz prywatnych apartamentów.
Hanowerczycy Pierwszy władca z dynastii hanowerskiej, Jerzy I przejawiał niewiele zainteresowania Hampton Court, oddając pałac na rezydencję swojemu synowi, księciu Walii, późniejszemu królowi Jerzemu II. Jerzy II, wraz z małżonką, Karoliną Ansbachską zamieszkali w Hampton Court w 1716. Znany architekt William Kent uzyskał kontrakt na budowę i wyposażenie apartamentów księstwa. Przez kilka miesięcy w 1718 Hampton Court gości króla Jerzego I wraz z całym dworem. Za rządów Jerzego II, w 1732 przeprowadzono ostatnią rozbudowę Hampton Court, dodając serię apartamentów dla drugiego syna monarchy (tzw. Cumberland Suite).