Ogłoszono też "Manifest BWR", wzywający w odpowiednim momencie do rewolucji narodu białoruskiego. W odpowiedzi na zjazd 27 października plenum i kolegium Białoruskiej Centralnej Rady "zlikwidowały" BWR, powołując na jego miejsce Białoruski Front Wyzwoleńczy. Osłabiony BWR rozpadł się na małe grupy. Na ich czele stał formalnie mjr U. Sieńka, ale faktycznie jego władza była iluzoryczna. Wkrótce wpływ BWR na białoruską emigrację stał się minimalny. Pomimo tego 7 września 1957 r. w Duisburgu miał miejsce 2 wszechemigracyjny zjazd BWR, na który przybyło ogółem 41 delegatów głównie z Wielkiej Brytanii, ale też z Hiszpanii, Francji, Austrii, Argentyny, Kanady i Australii. Obrady dotyczyły jednak w większości błahych spraw. Przeprowadzono ponadto "czystkę" szeregów BWR, usuwając różne osoby i grupy, nie odpowiadające kierownictwu organizacji. Oznaczało to faktyczny koniec działalności BWR. 2 grupy powołujące się na BWR działały jeszcze w latach 60. i 70. w Wielkiej Brytanii, ale trudno nazwać je kontynuatorami Ruchu. W USA od 1965 r. Aleś Zmagar wydawał reaktywowane pismo "Незалежная Беларусь", na łamach którego odwoływano się do BWR.
Linki zewnętrzne Historia Białoruskiego Ruchu Wyzwoleńczego (jęz. białoruski)
Bibliografia Jazep Najdziuk, Iwan Kasiak, Беларусь учора і сяньня. Mińsk 1993
Kategoria:Antykomunistyczny ruch oporu na Białorusi