Wkrótce w Langenfeld w RFN zaczęły wychodzić pisma "Незалежная Беларусь" i "Інфармацыйны бюлетэнь Галоўнага Штабу БВР". Ruch prowadził bliską współpracę polityczną z Białoruską Centralną Radą (BCR), wysyłając przedstawicieli na jej zebrania. W latach 1952–1953, wykorzystując struktury terenowe BCR, w różnych krajach zachodniej Europy powstawały sztaby krajowe BWR. Utworzono też oddziały młodzieżowe BWR. Prezydent BCR Radosław Ostrowski próbował podporządkować sobie BWR, na co nie zgadzał się mjr L. Zareczny. W tej sytuacji 8 lutego 1954 r. R. Ostrowski zdymisjonował mianowanego wcześniej pułkownikiem L. Zarecznego z funkcji kierownika Sztabu Głównego BWR, mianując na jego miejsce mjr. Uładzimira Sieńkę. Jednakże płk L. Zareczny 18 lutego tego roku wydał "Odezwę do wszystkich członków BCR i wszystkich białoruskich obywateli", w której poinformował o dalszej działalności BWR i zwołaniu wszechemigracyjnego zjazdu. W jego przededniu Białoruski Ruch Wyzwoleńczy rozpadł się na 2 części. W Wielkiej Brytanii swój BWR stworzył Symon Serafimowicz i Jagor Papko. 29 sierpnia w Manchesterze odbył się 1 wszechemigracyjny zjazd BWR. Przyjęto na nim statut organizacji i wybrano struktury kierownicze. Sekretarzem Generalnym został S. Szczerba, przewodniczącym Komitetu Centralnego mjr L. Zareczny.