Następnie zainteresowała się badaniami biogeochemicznymi w zlewniach leśnych i w latach 80. XX w. rozpoczęła wspólnie z mężem prace nad nowym projektem, którym po jego śmierci w 1988 r. musiała pokierować sama (1990–1994). W latach 90. nawiązała kontakt z uczonymi ze Stanów Zjednoczonych, Czech, Słowacji, Rumunii i Ukrainy i zainicjowała wspólne badania nad wpływem ozonu na lasy Karpat (1997–2000).
Jej autorstwo nazw taksonów oznaczane jest jako „Grodzinska”, np. Vincetoxicum officinale Moench var. rossicum (Kleopow) Grodzinska Fl. Polska, 12: 49 (1971).
Była członkiem wielu naukowych towarzystw krajowych i międzynarodowych, w tym Polskiego Towarzystwa Botanicznego (od 2004 r. jest członkiem honorowym), Polskiego Towarzystwa Ekologicznego czy Międzynarodowego Towarzystwa Ekologicznego. W czasie swojej naukowej kariery współpracowała z 20 zagranicznymi ośrodkami naukowymi. Wielokrotnie wyjeżdżała na badania terenowe, szkolenia czy spotkania projektowe. Uczestniczyła w letniej ekspedycji do Polskiej Stacji Polarnej na Spitsbergenie.