Bardzo niemile widziane są za to aromaty takie jak warzywne, selerowe czy szynkowe.
Smak – połączenie miodowo-waniliowej oraz pomarańczowej słodyczy będących na pierwszym planie z orzeźwiającym, a nawet kwaśnym finiszem. Witbier może posiadać smak pszeniczny lub mlecznej kwaskowości. Smaki od użytych przypraw (szczególnie kolendry) powinny być wyraźne, jednak na tyle subtelne aby nie zdominować smaku piwa. Ze smakami przypraw bardzo dobrze komponuje się smak chmielu, którego ziemiste i przyprawowe posmaki powinny być o niskiej intensywności (mogą także nie występować wcale). Goryczka chmielowa od słabej do średniosłabej, stosunkowo krótka nie powinna wpływać na orzeźwiające aromaty przypraw i owoców. Nie powinno się wyczuwać goryczki pochodzącej od pomarańczy (lub skórki pomarańczowej).
Odczucie w ustach – piwo średnio treściwe, gładkie i kremowe (kremowość uzyskuje się dzięki zastosowaniu niesłodowanej pszenicy lub owsa). Finisz wytrawny i kwaśny. Piwo silnie nasycone dwutlenkiem węgla – wręcz musujące. Nie powinno być ani wytrawne i cienkie, ani lepki i ciężkie. Bardzo orzeźwiające.
Przykłady komercyjne – Hoegaarden Wit, Miłosław Witbier, Podróże Kormorana Witbier, Mniszek Witbier.
Przypisy
Bibliografia Gordon Strong, Kristen England, „Beer Style Guidelines”, BJCP Inc. 2015. Klasyfikacja Stylów Piwnych wg PSPD
Kategoria:Rodzaje piw Kategoria:Belgijskie piwa