Ostatecznie pod koniec 1868 nastąpiła poprawa relacji po tym, gdy biskup Stefanowicz podporządkował się arcybiskupowi.
Konsekrował biskupa diecezjalnego chełmińskiego Jana Nepomucena Marwicza (1857), a także był współkonsekratorem podczas sakr biskupa pomocniczego wrocławskiego Bernarda Bogedaina (1858) i biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego Józefa Cybichowskiego (1867).
W 1848 został wybrany na posła do Zgromadzenia Narodowego w Berlinie z powiatu krobskiego, jednakże wykazywał się małą aktywnością w jego obradach i niską frekwencją w głosowaniach. Również w 1848 był w gronie z założycieli Ligi Polskiej, a także podpisał odezwę „deputowanych katolickich” (duchownych) wyrażającą sprzeciw wobec zapisom projektu konstytucji pruskiej m.in. znoszącym nadzór Kościoła nad szkołami elementarnymi. Od 1857 należał do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Wykazywał postawę patriotyczną, mobilizował Polaków do starań o odzyskanie niepodległości. Przed wyborami do parlamentu pruskiego w 1858 razem z Gustawem Potworowskim przewodził komitetowi wyborczemu. Został wybrany do parlamentu, razem z innymi 18 polskimi reprezentantami, ale mandatu nie przyjął, jego miejsce zajął Władysław Niegolewski.