Organizacja, obawiając się rozzłoszczenia Moskwy oraz perspektywy swego nagłego upadku, zwiększała zakres swoich żądań stopniowo: począwszy od ograniczonych dyskusji na temat reform Gorbaczowa, przez uzyskanie głosu w sprawach gospodarczych do autonomii wewnątrz Związku Radzieckiego. Do czasu zorganizowanej 23 sierpnia 1989 roku, w 50. rocznicę podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow, demonstracji politycznej, zwanej bałtyckim łańcuchem zdobycie całkowitej niepodległości stało się oficjalnym celem Ruchu.
Uchwalenie aktu thumb|Czołowi politycy litewskiej Rady Najwyższej po uchwaleniu Aktu Przywrócenia Państwa Litewskiego 11 marca 1990 roku. Od lewej do prawej: Kazimieras Motieka, Bronius Kuzmickas, Vytautas Landsbergis, Česlovas Stankevičius i Aloyzas Sakalas 25 stycznia 1989 roku pozornie zdominowana przez komunistów Rada Najwyższa Litewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej uznała język litewski za język państwowy i przywróciła święto narodowe 16 lutego, ustanowione dla uczczenia Aktu niepodległości Litwy w 1918 roku, zaś 18 maja 1989 roku uchwaliła deklarację o suwerenności państwowej Litwy jako drugi tego rodzaju akt prawny, przyjęty w republice ZSRR – pierwszym była deklaracja o suwerenności państwowej Estonii z 16 listopada 1988 roku.