Rząd Derby’ego podał się do dymisji po przegranych wyborach w 1859 r.
Kiedy Partia Konserwatywna powróciła do władzy w 1866 r., Disraeli po raz trzeci został kanclerzem skarbu i przewodniczącym Izby Gmin. W tym czasie odpowiadał przede wszystkim za przygotowanie projektu reformy wyborczej, która miała zjednać konserwatystom niższe warstwy społeczne, poprzez rozciągnięcie prawa głosu na wszystkich mężczyzn, którzy płacili co najmniej 10 funtów za mieszkanie. Zlikwidowano również okręgi wyborcze, w których mieszkało mniej niż 10 000 wyborców. Zwiększono reprezentację dużych miast, takich jak Liverpool i Manchester. Zmiany te zostały skrytykowane przez prawe skrzydło partii, a kilku ministrów odeszło z gabinetu. Ustawa została uchwalona 15 sierpnia 1867 r.
Na czele rządu brytyjskiego W tym czasie pogarszał się stan zdrowia lorda Derby’ego, który ostatecznie zrezygnował ze stanowiska premiera w lutym 1868 r. Nowym premierem został Disraeli. Ponieważ wciąż stał na czele mniejszościowego gabinetu, rozpisał przedterminowe wybory parlamentarne. W międzyczasie doszło do sporu o ustanowienie protestanckiego Kościoła Irlandii. Grudniowe wybory 1868 r. zakończyły się porażką konserwatystów i Disraeli podał gabinet do dymisji.