thumb|left|Most gotycki z widokiem na kościół Matki Bożej Różańcowej Rozwinięta z podgrodzia osada targowa musiała znacznie wcześniej przekształcić się w miasto, zanim nastąpiła oficjalna lokacja. Niestety nie zachował się dokument lokacyjny, ale niektórzy historycy uważają, że mogło to nastąpić już w 1223 r. Natomiast herb przedstawiający lwa z rozdwojonym ogonem został nadany miastu dopiero za panowania Przemysła Ottokara (1253–1278). W związku z tym lokacja na prawie magdeburskim mogła mieć miejsce w latach 50. XIII w. Pierwsza wzmianka o wójcie kłodzkim pochodzi z 29 marca 1275 r. W miejsce kasztelanów władzę w mieście objęli wójtowie. W zamku wybudowanym po 1129 r. na Górze Zamkowej rezydowali starostowie – namiestnicy królewscy, zarządzający całą ziemią kłodzką.
Na zasadzie dożywotniego lenna ziemią kłodzką władali Piastowie śląscy: Henryk IV Probus (1278–1290), Henryk VI Dobry (1327–1335) i Bolko II ziębicki (1337–1341).