Po wojnie współtworzyła polskie szkolnictwo w Filipowie i okolicy oraz przez kilka lat była nauczycielką szkoły podstawowej w Suwałkach. W latach 1948–1951 studiowała na Wydziale Filologiczno-Pedagogicznym Instytutu Pedagogicznego w Warszawie, następnie na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Warszawskiego, w 1953 uzyskując dyplom magistra filozofii. Jednocześnie od 1951 pracowała jako nauczycielka rosyjskiego w Liceum im. księcia Józefa Poniatowskiego w Warszawie, w 1953 przechodząc do Liceum Pedagogicznego dla Wychowawczyń Przedszkoli w Warszawie, gdzie prowadziła zajęcia z pedagogiki.
W 1954 została lektorem języka rosyjskiego na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Ze Studium Języków Obcych tej uczelni pozostała związana do przejścia na emeryturę w 1973, w latach 1968–1970 będąc zastępcą kierownika, a od 1972 kierownikiem. W ramach doskonalenia warsztatu dydaktycznego opracowywała skrypty do nauki języka rosyjskiego, głównie dla studentów wyższych szkół wychowania fizycznego, z uwzględnieniem specyficznego słownictwa i tematyki (m.in. Skrypt do nauki języka rosyjskiego, 1976, dwa tomy, z Pelagią Czerniawską i Anną Dobrenko-Górnicką). Brała udział w kursach dla lektorów w Moskwie.