Po Larischach właścicielami wsi byli również Donnersmarckowie.
Po 1608 roku Sowice stopniowo zaczęły łączyć się przestrzennie z Tarnowskimi Górami; na gruntach należących do tej wsi zakładane były mieszczańskie ogrody oraz domy, co z czasem stworzyło dzielnicę Blaszyna o nazwie nawiązującej do pierwotnych właścicieli m.in. Sowic i Lasowic. Silne były również związki gospodarcze miasta z otaczającymi je osadami, również w okresach stagnacji górnictwa kruszcowego. Było ono miejscem zbytu wytwarzanych w nich produktów, a jednocześnie punktem zaopatrzenia w wyroby rzemieślnicze, co skutkowało prężnym rozwojem tarnogórskich cechów.
Ludność Pomimo wielu czynników stymulujących rozwój gospodarczy i osadniczy Sowice przez długi czas pozostawały niewielką wsią. Opisujący Śląsk w 1783 roku Franz Zimmermann podał, że we wsi – należącej wówczas do Erdmanna Larischa – było 65 mieszkańców oraz 5 zagrodników, dane te prawdopodobnie są zaniżone o ok. 30%. Również w latach 1822 i 1828 Sowice liczyły nie więcej niż 100 osób.