Akt II Hubert (Jakub) błądzi po lesie rozmyślając o Helenie (Oh, fiamma soave). Elena zaniepokojona długą nieobecnością ojca wychodzi mu naprzeciw i spotyka króla. Ten zatrzymuje ją, przypomina pierwsze spotkanie i wyznaje miłość. Helena przyznaje się do tego, że kocha innego. Wówczas król wręcza jej swój pierścień, który, jak twierdzi, dostał kiedyś od króla Szkotów. W trakcie tej rozmowy nadchodzi Rodryg, a gdy Hubert ogłasza się królewskim przyjacielem, Rodryg wzywa na pomoc swój klan. Helena próbuje pogodzić zwaśnionych mężczyzn, nie jest jednak w stanie powstrzymać pojedynku (tercet: Alla ragion, deh! rieda). Przed zbuntowanymi Szkotami i przybyłymi wojskami królewskimi dochodzi do walki, w której Rodrygo ginie.
Po śmierci Rodryga oddziały powstańcze idą w rozsypkę. Malcolm dowiaduje się, że Douglas oddał się w ręce króla, a Helena poszła za nim na dwór. Drży o jej życie (Ah, si pera). Na zamku Stirling król przyjmuje Helenę na audiencji. Ona ukazuje mu pierścień i prosi o łaskę dla swojego ludu, którą też natychmiast otrzymuje. Król oddaje jej rękę Malcolmowi. Radość Heleny nie ma granic (Tanti affetti).