Skład Brabhama nie zmienił się – nadal w tym zespole ścigali się Jack Brabham i Denny Hulme.
Ponieważ różnica między zamykającym sezon 1966 Grand Prix Meksyku a Grand Prix Południowej Afryki 1967 była niewielka (10 tygodni; Grand Prix Meksyku odbyło się 23 października), fabryczne zespoły nie zdążyły skonstruować nowych modeli i wystawiły ubiegłoroczne samochody. Najstarszym modelem był używany przez Piersa Courage’a Lotus 25, który zadebiutował w Formule 1 w sezonie 1962. Ferrari i McLaren w ogóle nie wystawili swoich zespołów w Grand Prix Południowej Afryki, przy czym powodem absencji Ferrari była reorganizacja działu wyścigowego firmy.
W Grand Prix brało udział dziesięciu kierowców fabrycznych oraz ośmiu wystawiających samochody prywatnie, w tym czterech pochodzących z Afryki: Rodezyjczycy Sam Tingle i John Love oraz Południowoafrykańczycy Dave Charlton i Luki Botha. Grand Prix to było również debiutem Luki Bothy (oraz jego jedynym wyścigiem) i Piersa Courage’a. W Grand Prix Południowej Afryki po raz pierwszy w Mistrzostwach Świata Formuły 1 rywalizowały dwa samochody: LDS Mk3B oraz używany wcześniej przez Bruce’a McLarena w Formule Tasman Cooper T79.