Różnej konstrukcji liry skrzynkowe występowały w średniowiecznej Europie, ale ich powiązane z instrumentami starożytnymi nie jest jasne. Używano ich na terenach Anglii, Francji, Niemiec, Skandynawii, Finlandii i Estonii. Zazwyczaj określano je mianem chrotta. Korpus (z prostymi lub lekko taliowanymi bokami) i ramiona często wykonane były z jednego kawałka drewna. Cztery do sześciu strun zamocowane były na kołkach, a nie bezpośrednio do poprzeczki. Technika smyczkowania pojawiła się w XII wieku; tego typu lir używa się współcześnie w Finlandii i w Estonii pod nazwą harfa smyczkowa.
Poza średniowiecze przetrwała lira smyczkowa znana w Walii pod nazwą crwth. W XIII wieku, między dwoma ramionami wprowadzono trzecie, wykorzystywane jak podstrunnica. Posiada charakterystyczny podstawek, którego krótsza nóżka opiera się na płycie wierzchniej a dłuższa, przechodząc przez niewielki otwór rezonansowy, na spodniej; spełnia w ten sposób funkcję duszy.
Wydrążone liry, które wypełnia się grzechocącymi kamykami przetrwały wśród Ostiaków i Mansów – ludów ugofińskich zamieszkujących Syberię.