Gradihna zmarł w 1142 roku. Władzę w państwie objął po jego śmierci Radosław, który w 1148/1149 rokuWedług Cawleya w 1146 roku podczas wizyty w Konstantynopolu przyjął tytuł książęcy, rezygnując z roszczeń do korony królewskiej i samodzielności. Nie ustrzegło go to w następnym roku od najazdu wielkiego żupana Raszki Urosza II. W 1147 roku Normanowie włoscy Rogera II zdobyli bizantyńskie Korfu, Korynt i Teby. Cesarz bizantyński Manuel I Komnen wyparł ich w 1149 roku przy pomocy Wenecjan z Korfu i podjął przygotowania do najazdu na Italię. W tej sytuacji Normanowie zwrócili się do władającego Węgrami Belosza i jego brata Urosza II, wielkiego żupana Raszki. Korzystając z zaangażowania Manuela na zachodzie Urosz II wraz z młodszym bratem Desą zaatakowali Zetę, zajmując 2/3 jej terytorium. Radosław Gradišnić zbiegł do Kotoru. W jego ręku pozostały tylko miasta na wybrzeżu. Zagrożony przez Raszkan, zwrócił się o pomoc do Bizancjum i otrzymał posiłki z Dracza. Jednocześnie Belosz posłał braciom na pomoc oddziały węgierskie. W tej sytuacji Manuel II zrezygnował z wyprawy przeciw Normanom i zgromadzone w Avlonie wojska skierował przeciw Raszce. W krótkim czasie wyparł Urosza II z Zety i zajął Raszkę z wyjątkiem Rasu. Urosz II zbiegł w góry skąd starał się nękać Bizantyńczyków wypadami.